«در عصر هراس از سلطهی الگوریتمها و هوشهای مصنوعیِ بیروح، آیه ۲۳ سوره حشر، پناهگاهی است برای انسانِ مضطربِ امروز. آنجا که فناوری با نامهایی چون “اطلس” مدعی نظارت بر جهان است، قرآن خدا را “المُهیمن” میخواند؛ دیدهبانی مقتدر که برخلافِ منطقِ سردِ ماشین، ذاتش “السلام” و “المؤمن” است؛ یعنی منشأ سلامت و امنیت.
اگر میترسیم که ساختههای دستمان روزی علیه ما طغیان کنند، این آیه یادآوری میکند که قدرت مطلق تنها در دست اوست که “الجبار” است؛ اما نه به معنای ستمگر، بلکه به معنای جبرانکنندهی تمام شکستگیهای جهان. او “العزیز” است؛ نفوذناپذیری که هیچ کدی و هیچ هوشی بر ارادهاش پیشی نمیگیرد.
در جهانی که ماشینها ممکن است بیرحمانه تصمیم بگیرند، ما به خدایی تکیه کردهایم که “القدوس” است؛ پاک از هر ستم و نقص. آیه ۲۳ سوره حشر به ما میآموزد: در اوجِ پیشرفتِ فناوری، نباید قدرتِ مخلوق را با عظمتِ خالق اشتباه گرفت. آرامشِ آینده، نه در مهارِ کدها، بلکه در ایمان به فرمانروایی است که مهربانیاش بر قدرتش پیشی گرفته است.»