حسین آباد همسایه دخرآباد

ملکوتی

اولین مهمان گوحق در این سال جدید(۹۴) جناب حاج حسین ملکوتی از روستای حسین آباد ۵کیلومتری شرق دخرآباد میباشدتوضیح اینکه این گفتگو در واتس آپ صورت  گرفته است 

باسلام وعرض ادب ابتدا از اینکه وقت خود را دراختیار ما گذارید نهایت تشکر و سپاس دارم اولین سوال را با درخواست معرفی خودتان آغاز میکنیم ؟
– حسین ملکوتی خواه فرزند مرحوم علی اصغر غلامعلی
گوحق :خدا رحمت شون کنه


سوال :کمی راجع به دوران تحصیل و زندگی در آنزمان صحبت کنید؟


– دوران دبستان روستای حاجی آباد راهنمایی ودبیر ستان تودشک دوران دبستان سپاهیان دانش بودن که از دور که آنها رامی دیدیم هفت کوچه فرار می کردیم
راهنمایی معلمان از اصفهان می آمدند تودشک
وسال دوم راهنمایی مصادف شد با انقلاب
وتعطیل مدارس و پس از آن حذف خیلی از دروس
و پس از آن اوج فعالیت انواع گروهک های مختلف
خصوصا منافقین


از روستای حسین آباد روزانه ۹ موتور سوار یک یا دو وسه نفره جهت تحصیل تودشک می رفتیم
وچون تمامی آنها شاگران درس خوان ومتدین وفعال بودند گروه ها سعی در انحراف وجذب آنها داشتن
که الحمدلله با مخالفت تمام دوستان روبرو شدند


تودشک به علت معروف بودن مدرسه وجوی خوبی که آن زمان داشت مورد انتخاب ما بود
یاد آور میگرددتودشک اهالی متدین خوبی هستند
روزانه ۱۰کیلومتر راه را طی می کردیم تا تودشک


سوال : کمی بیشتر راجع به فعالیت انحرافی گروهک ها توضیح بفرمایید؟
با شعار های فریبنده، جامعه بی طبقه توحیدی، وتفسیر به رای قرآن ونهج البلاغه
بر گذار کردن کلاس ها مختلف در حسین آباد


که بحمدالله با رهنمایی برخی از معلمان خوبی مانند آقای اثنی عشری وسایرین ویاری خداوند به هیچ یک از اهداف خود نرسیدن
دوران اواخر دبیرستان هم مصادف شد با دفاع مقدس
شرکت دانش آموزان در جبهه ها
وشهادت بسیاری از دوستان
از همین روستا ی حسین آباد شهید حمید رضا ملکوتی خواه
سوال : از گذشته و حال روستا بفرمایید ؟
متاسفانه روستا در حال حاضر خالی از سکنه است
وقبلا حدود بیست خانوار زندگی می کردند


اهالی روستا منبع درآمد نداشتن، لذا مهاجرت کردن تهران یا اصفهان یا مرکز بخش
الان جاده آسفالت از کنار روستا رد شده
برق سراسری دارد
لوله کشی گاز هم درشرف تکمیل شدن است
بیشتر درختان این روستا بادام، توت وسنجد است
ولی آب بسیار شور وسنگینی دارد

دوستان که عادت به آب روستا نداشتن معمولا در مواقع که حتی مهمانی می آمدند آب همراه داشتن
امسال آب خیلی کم بوده انشاالله که بارندگی بشه آب زیاد خواهد شد
چون خالی از سکنه هم بود قنات نیاز به لایروبی دارد
جدید ا برخی از اهالی همان طور که در عکس ها هم پیداست در حال باز سازی خانه هاهستندو ایام تعطیلات به روستا سر می زنند
توضیح را جع به برج – برج وسط حسین آباد مربوط اواخر قاجار واوایل حکومت رضاخان، سه طبقه، که سقف طبقه سوم خراب شده، وزمانی که قحط سالی زیادی بودی اهالی روستا همگی داخل برج می رفتند از ترس راهزنان ودزدان واشیا قیمتی ویاسکه ای که داشتن هرشب همراه خود به برج می بردند.
روزنه های زیادی در اطراف این برج است قدیمی ها می گفتن از این روزنه ها لوله های تفنگ می دانند بیرون وراهزنان را می زدند
که از زمان که مردم چراغ های زنبوری وبادی رو کنار کاشتن دهه پنجاه واوایل شصت از این برج بعنوان موتور خانه روستا استفاده می شد اهالی روستا موتور برق بزرگی خریدن واز برج به تمامی خانه ها سیم کشی شد برق داشتن غروب آفتاب موتور روشن می شد تا پاسی ازشب
تا اینکه در سال ۱۳۶۲ توسط جهاد سازندگی برق سراسری به روستا آمد
گوحق : انشا الله که ساخت و ساز بگونه باشه که خانه های گنبدی زیبا حفظ شود:
نه باید همان بافت های قدیمی وبام های گنبدی حفظ بشه
انشاالله
گوحق : اگر خاطره از گذشته دارید بیان فرمایید:
همه اهالی روستا از کوچک وبزرگ زن ومرد همگی نماز مغرب وعشا در مسجد می خوانند
شبها بصورت یک شب‌نشینی همه در مسجد یا همان درب مسجد کنار جلوی آب جمع می شدیم
هنگام نماز بود من نماز مغرب وعشا راخوندم، خدا رحمت کنه پدر بزرگ مادرم حاج عبدالحسین جعفری، خیلی روی نماز بچه ها دقت داشت
منو وصدا زد وگفت حسین آقا
“همی زرنگی هات مسجد خرج نکه، یخال یواش تر ” ترجمه فارسی همه زرنگی ها تو تو تند خوندن نماز خرج نکن کمی نماز را آروم تر بخون
همیشه موقع نماز یاد اون جمله اش می افتم
روحش شاد
بازهم از شما ودوستان معذرت می خوام
یا علی
پایان این مصاحبه با تقدیم عکس سیزده بدر ایشان در روستامی باشدکه یاد آوردلحظات خوش آدمی در طبیعت است راستی این نعمت هایی که در اختیار ماست چرا خوب دیده نمیشود آیا می دانید که برای دیدن همین روستا اروپائیان هزینه گزافی را می پردازند تا لحظاتی در آن بسر برده و آرامش یابندآدمی ذاتا خواستار سکوت وفرار از سرو صدای وشلوغی شهری است به عبارتی اگر آدمی بال می داشت کمتر میتوانستیم آنان در محیط های شلوغ بیابیم. قدر داشته های خود را بدانیم و آنرا ارج نهیم .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *