اولین برف زمستانی دخرآباد ، ساکنین به خصوص علی نعمت الله را چنان به وجد آوردکه ناخودآگاه دست به دوربین برد و شروع به فیلم گرفتن از روز برفی کرد،قدیمیها خیلی خوب میدانند این خوشحالی
او برای چیست علی روزهای زیبایی را به یاد میآوردکه باغات سرسبز و خرم و کوچه باغات دخرآباد در رفت و آمد و نشات بود روزهایی که به هنگام برداشت گردو و بادام کمتر باغ خالی از فعالیت و جمع آوری محصولات یک سال انتظار بود . در آن روزها روستا حال و هوای دیگر داشت باورکردنی نیست که گفته شود صبحگاهان حدود ۲۰۰ دانش آموز مقطع ابتدایی در حال رفتن به مدرسه بودند , در همان زمان مادران و خواهران آنان یا درحال رفتن به باغات و یا راندن دام بسوی چوپان دخرآباد یعنی شیرعلی بودند . اندکی نیز از آبیاری شب گذشته بازگشته و در ایام زمان ابتدا آش جو عمل آمده از تنور خانه را تناول نموده و به استراحت می پرداختند در آن زمان آب روستا چنان زیاد بود که کسی دغدغه کمبود آب نداشت یک جوی آب از غرب دخرآباد بسمت جزء روان بود و یک قنات و یک جوی آب که آبچی کولکن می گفتند.
هنگام ظهر محصلین به صف از مدرسه تا مسجد برای ادای نماز جماعت و سپس ناهار و بعد از ناهار دوبار به مدرسه
دخرآباد یک حمام داشت که با خزینه آب آن گرم می شد آخرین کسانی که حمامی خراباد محسوب می شدند رسول بود که توسط امرالله از علون آباد به دخراباد آورده شده بود
و تمام این شور ونشاط ریشه در ابادانی و پرآبی دخراباد داشت تا اینکه روستا رو به خشکسالی نهاد و روز بروز خلوت و خلوت تر شد هم اینک که بارش برف امید تازه ای به دل ها بخشیده نسل جدید دخرآبادی بر آن خواهند شد که بار دیگر دخراباد به روزهای سرسبز و آبادنی سوق دهند